Celty, czyli szkoła przetrwania z borderem

-5 stopni, jesienny płaszczyk i nowe dekle

2012-02-08T08:20:00.000-08:00

Wspomnienie wakacji

2012-02-06T11:03:00.000-08:00

Summer has come and passed
The innocent can never last
Wake me up when September ends

Ring out the bells again
Like we did when spring began
Wake me up when September ends

Here comes the rain again
Falling from the stars
Drenched in my pain again
Becoming who we are
As my memory rests
But never forgets what I lost
Wake me up when September ends

Joker szuka domu

2012-02-05T09:04:00.000-08:00

Przedstawiam Wam Jokera.

Pan ten od kilkunastu dni mieszka u mojej mamy na DT. Dotychczasowe jego życie ograniczało się do budy i łańcucha, ale mi trudno jest jakoś w to wierzyć - ma niesamowite zdolności adaptacyjne :O Wcześniej nigdy nikt się nim specjalnie nie przejmował, nie był uczony komend, nikt z nim nie pracował, nie widział miasta, nie jeździł samochodem, nie miał kontaktu z dużą ilością osób, nie łaził po podwyższeniach, a mimo to:

- baaardzo garnie go do ludzi, najchętniej nie odstępowałby swojego człowieka;

- lubi się uczyć nowych rzeczy - na razie nie pracowałam z nim klikerowo i raczej nie będę miała ku temu zbyt wiele okazji, ale osoby pośredniczące w adopcjach tymczasowych mówiły, że bardzo lubi kombinować przy szkoleniu, szybko łapie i jest bardzo chętny do współpracy;

- jest bardzo socjalny - gdy się czegoś wystraszy, zaraz z zainteresowaniem podchodzi do tego, co ów strach wywołało;

- już pierwszego wieczoru przekonał się do chodzenia po schodach, mimo, że wcześniej miał przed tym opory;

- ma bardzo fajny stosunek do nowo poznanych ludzi, jest zainteresowany, ale nie nachalny, nie boi się ich, z dziećmi na razie nie miał za dużo kontaktu.

A poza tym:
- cały czas chodzi mu ogon :O

- jest bardzo zainteresowany zabawkami, biegnie za rzuconą piłką, szarpie się szarpakiem z Celty;

- załatwia się na dworze;

- toleruje koty;

- toleruje i ma świetny stosunek do suk, do psów mniej; być może po kastracji, która też zostanie przeprowadzona na dniach, coś się w tym temacie zmieni.

Jeśli jesteś zainteresowany adopcją Jokera i/lub masz jakieś pytania, napisz na mojego maila: kasjana2811@gmail.com

Loop

2012-01-13T10:59:00.000-08:00

Z czapą

2011-12-24T04:09:00.000-08:00

Rozważania

2011-12-23T04:09:00.000-08:00

Wydawało mi się, że już zaczynamy lepiej współpracować po ostatnich dołach treningowych. Ale w tej chwili jest jeszcze gorzej niż było. Nie ma absolutnie mowy, żebym przeprowadziła minutową sesję klikerową najprostszych, dobrze znanych nam komend, nie ma mowy żebym się poszarpała z Celty szarpakiem. Muszę się cholernie pilnować - jedno przypadkowe machnięcie jej przed nosem ręką, głośne tupnięcie nogą, zbyt entuzjastyczne nagradzanie i tracę psa, czasem nawet na kilka godzin. Ucieczka z podkulonym ogonem, zero kontaktu. Wczoraj doszły do tego lęki na tle dźwiękowym - jedno otrzepanie butów ze śniegu przed wejściem do domu skończyło się półgodzinnym szukaniem jej w ogrodzie, chodzeniem po sąsiadach czy nie widzieli mojego psa, aż w końcu znalezieniem jej przemokniętej zziębniętej, czekającej pod bramą, przy czym próba przywołania jej spełzła zupełnie na niczym i psa do podejścia trzeba było przekupiać. Zanim jeszcze się dowiedziałam, iż to wyżej wymienione buty, a raczej odgłos wydawany przez nie przy chodzeniu czy ich otrzepywaniu jest powodem lęku Celty, zdążyłam go dodatkowo wzmocnić.

Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego akurat ja musiałam spotkać na swojej drodze psa z tak miękką psychiką i wrażliwym charakterem. I wtedy przypomniały mi się słowa: "Każdy trafia na takiego psa, jakiego w danym momencie potrzebuje".

I tak. Chyba ja musiałam spotkać na swojej drodze takiego a nie innego psa, bo to właśnie dzięki niemu codziennie uczę się cierpliwości, panowania nad sobą, wytrwałości w dążeniu do celu.

Przemyśl, zanim rozmnożysz

2011-12-18T11:02:00.000-08:00

Mamy 18 grudnia. Od początku roku do dnia dzisiejszego w Polsce na świat przyszło ok. 62 mioty border collie, łącznie daje to liczbę ok. 341 szczeniąt (a to jeszcze nie koniec).

Jeśli "dobrze pójdzie", to w przyszłym roku dojdziemy do frekwencji jednego szczeniaka dziennie! Brzmi trochę niepokojąco? Dla mnie bardzo. Szczególnie boli mnie fakt, iż niemożliwym jest znalezienie dla tak dużej ilości szczeniaków świadomych, odpowiedzialnych, znających się na rzeczy przyszłych właścicieli, którzy zagwarantowaliby psu odpowiedni start w życiu, odpowiednią opiekę i prowadzenie psa, a w związku z tym również dumę hodowcy za wyhodowanie wspaniałych, osiągających sukcesy psów.

Stąd też coraz częstsze przypadki, kiedy pies powrócił do hodowli, bo nowi właściciele nie potrafili sobie z nim poradzić.

Ostatnio przeglądając stronę jednej z niemieckich hodowli borderowych znalazłam informację, iż troje spośród czterech 8- tygodniowych szczeniąt z ostatniego miotu jest jeszcze wolnych (bądź co bądź, po rodzicach z mojego punktu widzenia bardzo przeciętnych; z ocenami zgarniętymi na wystawach o tyle, aby wystarczyło na hodowlankę, po czym wnioskuję, że raczej miot pod kątem wystawowym to to nie był, kilka razy startujących w zawodach agility, ale bez większych osiągnięć w pracy - rzeczą, która mogła zainteresować potencjalnego nabywcę może miało być to, iż rodzice prezentowali bardzo szeroką, hmmm... "gamę kolorystyczną umaszczenia"). Bardzo zasmucił mnie więc fakt, iż hodowca już w planach hodowlanych miał pokrycie tej samej suki tym samym reproduktorem w następnym roku...

Cenię hodowców, którzy nie rozmnażają na ilość. Cenię hodowców, którzy zanim zdecydują się pokryć swoją sukę, poszukują odpowiedzialnych przyszłych właścicieli. Cenię hodowców, którzy rozmnażają psy z miłości do rasy i aby poprawić ją pod kątem konkretnych cech.

Niestety, myślę, iż na policzenie takich hodowców border collie w Polsce starczyłyby spokojnie palce obu rąk. A ilość hodowli BC w Polsce waha się koło 60 (warto spojrzeć jeszcze raz na górę i przekonać się, że statystycznie na jedną hodowlę przypada więcej niż 1 miot rocznie, a należy pamiętać też, że wiele z tych hodowli jest niejako nieaktywnych od paru lat).

Apeluję więc do każdego, zastanawiającego się nad romnożeniem swojej suczki - pomyśl: czy dzięki temu polepszysz rasę pod jakimś kątem, bo Twoja suczka jest wybitnym przedstawicielem rasy, biega w agility na dobrym poziomie / bardzo dobrze radzi sobie w obedience / wygrywa wystawy, czy może robisz to z innych pobudek - chęci zarobku, chęci posiadania i widoku słodkich szczeniaków...?

Dzisiaj doszłam do wniosku, iż cieszę się, że nie muszę w tej chwili martwić się o znalezienie odpowiedniej hodowli i skojarzenia mojego przyszłego psa, bo z wymaganiami, które sobie założyłam, miałabym ogromny problem ze znalezieniem czegokolwiek...

Powoli do przodu

2011-12-14T11:25:00.000-08:00

Chyba już jest trochę lepiej. Raz zdarzyło mi się z Celty poszarpać szalikiem, który ukradła mi z szyi (przy okazji prawie doprowadzając mnie do zgonu na skutek uduszenia, a cała sytuacja dla postronnego obserwatora musiała wyglądać przekomicznie) i bardzo ładnie się szarpała, nie wyłączyła się, chociaż byłoby to trudne ze względu na to, że sesja nie trwała dłużej niż kilkanaście sekund; przeprowadziłam też dwa ultrakrótkie klikania, gdzie odnawiałyśmy nasze siady i waruje. Poza tym uskuteczniłyśmy dłuuugie spacery zapoznawcze po nowej okolicy (super tereny spacerowe tutaj mamy!), które zresztą mocno polubiłam, bo bardzo fajnie wpływają na Celty - jako że jest tutaj mnóstwo zapachów innych niż te, które znała do tej pory zaczęła trochę używać nosa, a to w połączeniu z obowiązkiem odwiedzenia każdego nowego kąta trochę ją męczy. Szkoda jedynie, że zaraz nadejdzie zima i spacery już tak dłuuugie być przestaną.

Po wczorajszym spacerze postanowiłam również popróbować Ttouch'a na Celty, chociaż więcej było w tym mojej inwencji twórczej niż ów masażu. Sucz... zasnęła mi na kolanach :)

Nie zawsze jest kolorowo

2011-12-09T13:30:00.000-08:00

Czasem wręcz 'szarości' końca nie widać.

Właśnie tego doświadczyłyśmy.

Ostatnio ani trochę się nie dogadujemy. Mam wrażenie, że ilość problemów z jakimi się borykamy zaczyna mnie przerastać. Celty się wypaliła - za dużo ćwiczeń, powtórek, zbyt szybkie zwiększanie wymagań, zbyt duże oczekiwania. Najgorszy jest fakt, że podczas sesji zaczęła się wyłączać. Już kiedyś zaczęła to robić, zarządziłam przerwę i przeszło. Powróciło i to ze zdwojoną siłą. Od trzech tygodni nie klikamy, bo Celty nie potrafiła wytrzymać minutowej sesji, aby się w końcu nie wyłączyć i najnormalniej w świecie z sesji nie odejść. Ledwo wznowiłyśmy treningi frisbee, a już musiałyśmy je zakończyć ze względu na to, jak bardzo ciężkie były one dla obu nas.

Ostatkami sił, nie licząc na cokolwiek wyjęłam przedwczoraj szarpak. Nie wiem, na co liczyłam, ale to było straszne, do tej pory miałam psa, który szarpiąc się najchętniej rękę by urwał, a na ów sesji nie dość, że szarpaniem trudno to było nazwać, prędzej ja szarpałam szarpakiem trzymanym przez psa, to w dodatku nie minęło pół minuty, a ona puściła szarpak i się wyłączyła.

Nasz kontakt w ostatnich dniach znacznie się pogorszył. Czuję się strasznie. Niby wiem, co robić, mam jasne wskazówki, wiem, nad czym należy popracować. Ale wcale się do tego nie kwapię. Nagle przestałam mieć ochotę na pracę z moim psem. Nie wiem, nie mam pojęcia, co się stało. Wszystko to powoduje, że czuję się jeszcze gorzej. Takie błędne koło.

Schowałam wszystkie dyski, szarpaki, piłki, kliker i saszetkę na smakołyki do szafy. Robimy sobie przerwę od pracy na jakiś czas. W tej chwili musimy pracować nad naszym zaniedbanym kontaktem, takim najzwyklejszym, codziennym.

A potem wrócić i szlifować zaniedbane podstawy. Bardzo, bardzo zaniedbane.

Trzymajcie za nas kciuki!

W hodowli ważne są sprecyzowane cele

2011-11-26T14:59:00.000-08:00

Cenię sobie hodowców, którzy dążą do osiągnięcia wyznaczonego sobie celu.

Co to oznacza? Cenię hodowców, którzy rozmnażają z sensem, z głową. Cenię hodowców z dużą wiedzą - o rasie którą hodują, o hodowli, genetyce, o szkoleniu, metodach prowadzenia, psim zdrowiu. Cenię hodowców, którzy kupują psa, a jeśli okaże się on wybitny w danej dziedzinie - rozmnożą go, nie na odwrót: kupują psa w planach mając rozmnożenie go, chyba, że okaże się chory / z wadą dyskwalifikującą go z hodowli / nie spełni wymogów etc. Właśnie - cenię hodowców, którzy rozmnażają tylko psy wybitne; zdrowe, o odpowiednim charakterze, dobrze zbudowane, sprawdzające się na wysokim poziomie w danej dziedzinie, do której zostały przeznaczone.

Cenię hodowców, którzy mają wyznaczony cel hodowlany. Takich, którzy prowadząc hodowlę dążą do udoskonalenia rasy pod kątem jakiś cech, dzięki którym psy wychodzące z ich hodowli będą lepiej predysponowany do danych celów. Nieważne, czy celem będzie osiągnięcie psów możliwie najlepiej predysponowanych do agility, obedience czy może wystaw (mimo, że kompletnie nie popieram i nie rozumiem hodowania psów pod kątem wystaw, ale jeśli ktoś poprzez hodowlę realizuje swój własny cel jakim jest osiągnięcie wybitnego psa wystawowego i znajduje innych, którzy są tym zainteresowani, dba o swoje psy, znajduje szczeniętom odpowiednie domy to wolę taką hodowlę aniżeli taką bez celu i bez sensu).

Cenię hodowców, którzy planując jakiś miot, chcą zyskać coś konkretnego, np. szczeniaki jak najlepiej predysponowane do agility. I zaznaczają, że takie są ich oczekiwania wobec tego miotu.

Niestety, coraz częściej widzę mioty takie jak, załóżmy: jeden z rodziców o rodowodzie australijskim, wysokich osiągnięciach na wystawach, uprawiający agility/frisbee, nie startujący w zawodach, bez żadnych osiągnięć w tych dziedzinach, drugi - w zupełnie innym typie niż pierwszy, parający się zupełnie innymi aktywnościami jak pasterstwo, ze zdanym HWT lub też nie etc.;

Moje pytanie: czemu ma to służyć? Czy hodowca decydujący się na taki miot oczekuje po psach z tego skojarzenia, iż ze względu na różnorodność w rodowodach, typie i różnorodności wykonywanych przez rodziców czynności będą one znacznie bardziej wszechstronne? Czego, jakich cech oczekują hodowcy decydujący się na takie skojarzenia? Do czego hodowcy mogliby polecić takie szczeniaki (pytam, ponieważ coraz częściej pod zapowiedziami takich miotów przychodzi mi czytać o tym, iż 'spodziewane są szczeniaki bardzo wszechstronne, które sprawdzą się w: i tu szereg różnych aktywności - agi, obi, fri, pasienie, ratownictwo, dogoterapia etc.)?

Ostatnio na forum border collie padło bardzo mądre zdanie - nawet w miocie championów nie wszystkie szczeniaki będą zdobywały najwyższe podia na wystawach, więc w hodowli powinniśmy stawiać sobie wysokie cele, ponieważ genetyka zazwyczaj lubi płatać figle.

I z tą myślą pozostawiam wszystkich czytelników :)

Przyszłość ras użytkowych

2011-11-25T06:45:00.000-08:00

Justyna "arkowa" poruszyła na swoim blogu bardzo ciekawy - jeśli można tak to ująć - problem, a mianowicie temat użytkowości ras wczoraj i dziś. Już od jakiegoś czasu zastanawiałam się nad tym zagadnieniem i do dziś do niczego bardziej konstruktywnego nie doszłam (temat bardzo rozległy i nie sposób napisać coś sensownego w jednym poście, niemniej postaram się w mniejszym stopniu pokazać, co ja o tym myślę).

Spośród wszystkich ras psów praktycznie każda miała pierwotnie jakieś przeznaczenie. Labradory wyhodowano, aby towarzyszyły myśliwym w polowaniach i aportowały postrzeloną zwierzynę, husky do ciągnięcia sań z lekkim ładunkiem, pekińczyki jako psy do towarzystwa, bordery do pomocy przy zaganianiu owiec... Większość to mimo wszystko rasy z przeznaczenia pracujące w jakiś sposób i o nich będzie tutaj mowa.

Ile ludzi w obecnych czasach poluje na zwierzynę przy użyciu psów z realnej potrzeby zdobycia pokarmu, a ile hobbystycznie? Ile ludzi posiada owce tylko ze względu na ich wełnę/mięso/ew. mleko, a ile robi to, ponieważ pasterstwo to ich pasja, ile ludzi kupuje owce niejako "pod wpływem" psa? Do czego dążę - na ile wykorzystanie psów w pracy do której zostały stworzone jest dzisiaj naprawdę konieczne?

W jakim kierunku powinna podążać hodowla ras użytkowych?

Niedawno na forum bc padło zdanie, że bordery można wykorzystywać do czego się chce, ale hodować trzeba jako psy pracujące, ponieważ to właśnie pasterstwo spowodowało że są jakie są. Można dyskutować, co autor miał na myśli, można interpretować to w różny sposób. Ja powiedziałabym: bordery powinno się hodować jako psy pracujące (dla jednych pracujące może oznaczać jedynie pracujące przy owcach, dla mnie w tej sytuacji oznaczałoby to: pracujące przy owcach, sportowo, w ratownictwie - tam, gdzie w odpowiedni sposób zostanie wykorzystany ich potencjał i predyspozycje), ponieważ fakt, iż zostały one stworzone do zaganiania owiec powoduje, że mają one wiele cech predysponujących je do wszelkiego rodzaju aktywności i pracy z człowiekiem. I nie tylko jeśli chodzi o bc - uogólniając psy pracujące (pasterskie, myśliwskie, zaprzęgowe) powinny być: dobrze zbudowane (dobrze czyli posiadających cechy predysponujące je do wydajnego, długiego i wyczerpującego ruchu: proporcjonalnie, o dobrych kątach, pojemnej klatce piersiowej, odpowiedniej muskulaturze i tak dalej), chętne do pracy z człowiekiem, pojętne, szybkie, zwrotne, dobrze 'gospodarujące' swoimi zasobami energii (nie marnujące jej bez sensu), nie zniechęcające się szybko, wytrzymałe psychicznie, znoszące presję, myślące (oczywiście każda grupę psów czy rasę w większym czy mniejszym stopniu dana cecha dotyczy, inne jest jej natężenie itd.).

Jak widać cechy te (plus wiele innych, w zależności od przypadku) definiują również dobrego psa sportowego (agi, obi, dogtrekking), ratowniczego, tropiącego, policyjnego. Można powiedzieć, że dla każdego psa ras pracujących 'jest coś przewidziane', każda rasa pracująca w czymś by się odnalazła.

Konkludując: post ten jest moją odpowiedzią na wyżej zadane pytanie - w jakim kierunku powinna podążać hodowla ras użytkowych? Moim zdaniem powinny być wykorzystywane tam, gdzie ich potencjał i predyspozycje zostaną w odpowiedni sposób wykorzystane, a ich temperament i potrzeby znajdą ujście. Dzięki temu te cechy, które powodowały, że tak świetnie niegdyś sprawowały się w pracy, do której zostały stworzone, będą mogły zostać zachowane nawet, jeśli obecnie tej konkretnej pracy nie wykonują. Rasy pracujące powinny dalej pracować. I - najważniejsze dla mnie - powinny być nadal hodowane jako rasy pracujące, nieważne, w jaki sposób, ale pracujące.

Target przodem i błędy w prowadzeniu

2011-10-22T06:09:00.000-07:00

   Właśnie wróciłyśmy z pola bitwy o nazwie targetowanie przodem. Piszę 'pola bitwy', ponieważ, no, niestety, jak wiadomo mam skłonność do przeginania w różne strony i w tym przypadku przegięciem były zbyt częste sesje targetowania tyłem. Spowodowane były one być może tym, że 'nauczenie tyłu' Celty było dla mnie ogromnym sukcesem na który dłuuuugo pracowałyśmy - myślę, że w pewnym sensie była to też kwestia dorośnięcia suczy, wcześniej coś ją blokowało przed wszelkimi przejawami świadomości kończyn tylnych i wieloma innymi rzeczami, ale o tym może kiedy indziej. W każdym razie tak często chciałam uświadamiać sama sobie, że mi się to udało i wykorzystywałam okazję szybko zwiększając poziom trudności ćwiczeń na różnych przedmiotach, iż mój pies uznał, że jeśli go o coś proszę i ta prośba nie brzmi 'siad', 'waruj' czy 'Celty chodź tutaaaaaaj', to na pewno chodzi o - zgadnijcie - targetowanie tyłem oczywiście!
   Teraz muszę ponieść konsekwencje przeprowadzania sesji i rozkładania nauki w ten sposób. Zdaję sobie również sprawę z tego, ile nauki mnie czeka - muszę się nauczyć większej cierpliwości, cierpliwości i cierpliwości, mądrzejszego dysponowania umiejętnościami Celty, rozkładania komend na więcej etapów, lepszego obserwowania mojego psa i wyciągania wniosków takich jak to, kiedy jest dobry moment do skończenia sesji czy podniesienia poziomu trudności, lepszego rozkładania sesji w czasie itd...
   Wracając do samego targetowania przodem - wyjęłam smaczki, kliker, poszłam do pokoju, położyłam na ziemi miskę, na której kiedyś odbywały się sesje targetowania przodem i czekałam, co Celty myśli na ten temat i co mi w związku z tym zaoferuje - wiedziałam, że wydanie komendy zaowocuje co najwyżej jej spaleniem, bo ostatnie sesje przodu odbywały się lata świetlne temu, a znając Celty i jej myślenie które przedstawiłam wcześniej - jak się nie wie o co chodzi to pewnie chodzi o tył - zdecydowałam się rozpocząć naukę tego zachowania od podstaw, ale tym razem zdając się bardziej na kształtowanie. I tutaj kolejny błąd. Wcześniej niewiele kształtowałyśmy, a że Celty szybko zraża się niepowodzeniami, to wrzucenie jej - nienauczonej oferować wielu zachowań sama z siebie, wcześniej uczona głównie poprzez naprowadzanie - na tak głęboką wodę jak sesja kształtowania z której chciałam wyciągnąć targetowanie przodem było, delikatnie ujmując, niezbyt dobrym pomysłem.
   W każdym razie sucza wlazła na michę tyłem, ślicznie, podnosząc obie tylne łapy w górę na raz, z ogromnym bananem na pysku. A że nie o to chodziło, więc zamiast nagrody usłyszała tylko bezduszne 'e eeee'. Popatrzyła trochę, zeszła, próbuje jeszcze raz, znowu 'e eeee', jeszcze raz, zeszła, a na jej pysku zagościła zmieszana mina: 'No jak nie tak to jak inaczej?!'. I wtedy Celty doznała olśnienia, brakowało jej tylko tlącej się żarówki nad głową, by przypominać postacie z kreskówek które wpadły na wyśmienity pomysł - 'Czemu od razu nie powiedziałaś, że o to chodzi?' - wlazła więc na michę... najpierw prawymi, potem lewymi łapami, potem jeszcze raz, i jeszcze, potem wszystkimi czterema, i znowu tyłem, i znowu, wszystko przy wtórze ciekawych dźwięków, burczenia, warczenia i tym podobnych - co miało oznaczać niezrozumienie, a w efekcie zdenerwowanie zaistniałą sytuacją. I tak bardzo zaskoczyła mnie swoją upartością i tym, że tak zaciekle próbowała coś wykombinować mimo tego, o czym pisałam wcześniej. W pewnym momencie jednak położyła się na targecie i zdezerterowała. Doszło do mnie to, o czym wspomniałam wyżej - że kształtowanie w tej sytuacji i na takim etapie nauki jest idiotycznym pomysłem. Próbując ratować sesję na wszelkie sposoby, improwizując, zmieniłam więc taktykę, naprowadziłam Celty na właściwą pozycję przytrzymując rękę tak, aby sucz próbując sprawdzić jej zawartość miała możliwość wejść na miskę jedynie przednimi łapami. Kilka powtórek, klikanie, smaczki, dobliesiuperpieski i koniec sesji.
   Jestem zszokowana, ile rzeczy może komuś uświadomić jedna sesja szkoleniowa i następne dokładne przeanalizowanie jej 'co poszło nie tak'.

Urodzinki

2011-10-07T11:31:00.000-07:00

Wszystkiego najlepszego Cthulhu :)

Reaktywacja nr XXX :)

2011-09-11T12:30:00.000-07:00

Mam nadzieję, że tym razem uda mi się wytrwać w postanowieniu blogowania nieco dłużej.

Enjoy!